طراحی و اجرای سیستم اعلام حریق ساختمان بر اساس NFPA

طراحی و اجرای سیستم اعلام حریق ساختمان بر اساس NFPA

NFPA انجمن ملی آتش نشانی امریکا ( American National Fire Protection Association )  استانداردهایی را جهت ایمنی در مقابل آتش وضع میکند که به عنوان مرجع در طراحی و اجرای یک سیستم اعلام حریق شناخته می شود . در ادامه به بررسی استانداردها و دستورالعمل طراحی و اجرای سیستم اعلام حریق ساختمان بر اساس استاندارد NFPA می پردازیم.

۱ – مساحت هر زون ۲۰۰۰ متر مربع می باشد .
۲ – حداکثر طول زون ۳۰۰۰ متر می باشد .
۳ – حداکثر تعداد المان های هر زون ( شامل شستی ، دتکتور و … ) ۲۴ المان است و بهتر است حداکثر ۲۰ عدد منظور گردد .
۴ – هر طبقه مسکونی می تواند بر روی یک زون قرار گیرد .
۵ – پیشنهاد می شود شستی اعلام حریق راهرو طبقات بر یک زون مجزا قرار گیرد .
۶ – در جاهائی که دارای ولتاژ القائی است ( اتاق ترانس ، سوئیچ و … ) میبایست از سیم روکشدار استفاده گردد .
۷ – سیم باید در لوله مستقل و مجزا باشد .
۸ – چنانچه سقف و کف کاذب دارای ارتفاع بیش از ۸۰ سانتیمتر باشند ، نیاز به دتکتور دارند .
۹ – اگر فاصله پارتیشن نصب شده تا سقف کمتر از ۳۰ سانتیمتر باشد ، باید برای آن دتکتور مجزا در نظر گرفته شود .
۱۰ – اگر ارتفاع گچبری سقف بیش از ۵۰ سانتیمتر باشد لازم است دتکتور مجزا برای هر فضا مدنظر قرار داده شود .
۱۱ – کلیه انبارها می بایست دارای دتکتور باشند : الف – در صورتی که انبار در واحد مسکونی باشد ، لازم است یک دتکتور حرارتی برای آن در نظر گرفت. ب – برای انبارهای موجود در پارکینگ اگر بصورت ردیفی باشد در فاصله ۵۰ سانتیمتر از انبارها و در فاصله حداکثر ۸ متر از هم نصب می شوند و اگر انبارها بصورت مجموعه ای باشد یک دتکتور در مسیر ورودی به آنها نصب می شود .
۱۲ – در مجاورت تابلو کنتورهای برق یک دتکتور دودی نصب می شود .
۱۳ – هر موتورخانه و چاهک آسانسور میبایست دارای یک زون مجزا از دتکتور های دودی باشد ( استفاده از ردیاب مکنده دودی Smoke Aspretion System پیشنهاد می شود ) .
۱۴ – در سوله های صنعتی و ساختمانهای دارای رایزر برق ، لازم است لازم است از دتکتور مکنده دودی و یا ردیاب حرارتی کابل ( Linear Heat Detector ) استفاده شود .
۱۵ – حداکثر سطح پوشش دتکتور دودی ۱۰۰متر مربع و برای دتکتور حرارتی ۶۰ متر مربع می باشد .
۱۶ – حداکثر ارتفاع نصب دتکتور دودی ۱۲ متر و برای دتکتور حرارتی ۸ متر می باشد .
۱۷ – برد دتکتور ها : الف – دتکتورهای دودی : دایره ای به شعاع ۶.۵ متر ، فاصله دتکتور دودی ۱۰.۶ متر تا ۱۵ متر بر حسب مکان و آرایش نصب ب – دتکتورهای حرارتی : دایره ای به شعاع ۵.۳ متر در محلهایی با ریسک بالا مانند آشپزخانه ، دایره ای به شعاع ۶.۵ متر در محلهایی با ریسک کمتر مانند پارکینگ ، فاصله دو دتکتور حرارتی ۷.۵ متر تا ۱۰.۶ متر بر حسب مکان و آرایش نصب
۱۸ – استفاده از دتکتور های دوکاناله در هتل ها و ساختمانهای مسکونی خوب ولی برای مکانهای صنعتی لازم است از دتکتور مجزا استفاده نمود .
۱۹ – محل نصب ددکتور دودی نباید در مجاورت یا نزدیک جریان هوا باشد ( دور از پنجره ، درب و فضای باز پارکینگ ) .
۲۰ – حداقل فاصله دتکتور تا دیوار و یا پارتیشن ۵۰ سانتیمتر و حداکثر ۷ متر برای دتکتور دودی و ۵.۵ متر برای دتکتور حرارتی می باشد .
۲۱ – بهترین مکان نصب تابلوی اعلام حریق در نگهبانی ، سرایداری و اتاق اطلاعات و یا در نزدیکی ورودی ساختمان می باشد به نحوی که مورد رویت عموم و خصوصا مامور آتش نشانی باشد .
۲۲ – در فضای سوله ، حداکثر فاصله پیمایشی که فرد جهت رسیدن به شستی طی می کند نباید بیشتر از ۲۰ متر باشد .
۲۳ – در سقف های شیبدار لازم است دتکتورها در ارتفاع ۵۰ سانتیمتر پائین تر از مرتفع ترین نقطه سقف نصب شوند .
۲۴ – شستی اعلام حریق : شستی اعلام حریق در حالت معمولی در ارتفاع ۱۲۰ تا ۱۴۰ سانتیمتر و تابلو اعلام حریق در ارتفاع ۱۷۰ سانتیمتر از کف نصب شوند . فاصله شستی ها در راهرو های پهن و کم تردد بین ۳۰ تا ۴۵ متر . فاصله شستی ها در راهروهای پرتردد و باریک و پله بین ۱۵ تا ۲۵ متر . در کنار هر درب یا راه پله خروجی ( در هنگام تخلیه ساختمان ) یک شستی نصب شود . استفاده از شستی در محلهای فرار و خروج و ابتدای راه پله .
۲۵ – برای مجتمع های مسکونی و سوله های بزرگ ، استفاده از سیستم آدرس پذیر الزامی است .
۲۶ – حداکثر طول لوپ ۳ کیلومتر و دارای حداکثر ۱۲۸ المان می باشد .
۲۷ – در سیستم آدرس پذیر نمی توان مسیر رفت و برگشت را درون یک لوله قرار داد .
۲۸ – حداکثر تعداد لوپ ۴ عدد می باشد .
۲۹ – در هر ناحیه ( zone ) حداکثر تعداد ۲۴ عدد انواع سنسور در نظر گرفته شود .
۳۰ – کابل ارتباطی سنسورها از نوع ( JY-ST-Y ) و با ضخامت ۸ دهم میلیمتر انتخاب گردد . از کابل با سیم مقطع ۱.۵ میلیمتر برای آژیرها و شستی ها می توان استفاده نمود .
۳۱ – در مجتمع های تجاری ، مسکونی نیازی به ارتباط خاصی بین سیستمهای کنترل اعلام حریق واحدهای تجاری و مسکونی نیست و فقط آژیرهایی در فضای بیرون در نظر گرفته شود .
۳۲ – واحدهای تجاری هر کدام دارای یک سیستم اعلام حریق مستقل باشند و در پاساژها از یک سیستم اعلام حریق مرکزی استفاده شود .
۳۳ – در انتهای مسیر آژیرها مقاومت پایان خط در نظر گرفته شود .
۳۴ – در صورت روکار بودن سیم کشی سیستم اعلام حریق باید از لوله فلزی استفاده نمود و از به کار بردن داکت های پلاستیکی اجتناب کرد .
۳۵ – در پلانی از سیستم اعلام حریق که کابل کشی ها و مرکز اعلام حریق کشیده شده است ، توضیحی در مورد نواحی هر زون داده شود .
۳۶ – می بایست برای پله فرار یک زون مجزا در نظر گرفته شود که شستی آن در هرطبقه و در مسیر پله قرار گیرد .
۳۷ – با توجه به اینکه در پاگرد راه پله شستی نصب شده ، لذا شستی جنب درب ورودی واحد ساختمانی حذف می شود .
۳۸ – لازم است کلیه اتاق خوابها دارای دتکتور دودی باشد . فضای راهرو نیازی به دتکتور ندارد .
۳۹ – با توجه به میزان بالای توان صوتی آژیرهای اعلام حریق ، لازم است علاوه بر زیرزمین و همکف در هر دو طبقه یک دستگاه آژیر به قدرت ۷۵ دسیبل نصب نمود و ترجیحا در هر واحد یک بیزر با توان صوتی ۳۰ دسیبل لحاظ گردد . در هرصورت هر ساختمان مسکونی حداقل دارای دو آژیر می باشد .
۴۰ – لازم است در پلانی که سیستم اعلام حریق مرکزی ( F.A.C ) رسم شده ، تعداد زونهای آن و نیز محل کاربردی هر زون تعریف شود . بعنوان مثال : ” سیستم اعلام حریق مرکزی دارای ۸ زون و به ازاء هر طبقه ، همکف ، راهرو ، آسانسور و پله فرار دارای یک زون می باشد .

همچنین بخوانید :  دانلود مقاله مقايسه فني و اقتصادي چیلر جذبی و تراكمی

دانلود استاندارد NFPA 2013

حجم فایل : ۳ مگابایت

درباره نویسنده

شهاب رفیعی